آلوده سازي:


لوازم مورد نياز:

1) نبشي: براي ساختن قفسه هايي كه سبدها را روي آن قرار دهيم

2) سبد يا آبكش: براي شستشوي جوها

3) سيني آبكش: براي آلوده سازي. براي كاهش هزينه ها مي توان از آبكش هاي پلاستيكي معمولي نيز براي آلوده سازي استفاده كرد

4) جو: بهتر است جو درشت و تميز باشد

5) الك: براي تميز كردن و جدا كردن خار و خاشاك احتمالي از جو استفاده مي شود. درصورتي كه جو تميز تهيه شود نيازي به الك نخواهد بود

6) لگن: براي شستشو و ضدعفوني جوها با كنه كش

7) قرص فستوكسين

8) ترازوي دقيق: براي وزن كشي تخم سيتوتروگا

9) تخم سيتوتروگا: بيد غلات با نام علمي Sitotroga cerealla به عنوان ميزبان واسط استفاده مي شود و زنبور تريكوگراما تخم هاي خود را داخل تخم بيد غلات مي گذارد (آن را پارازيت مي كند). تخم سيتوتروگاي تازه شيري رنگ بوده كه به تدريج به نارنجي تغيير رنگ مي دهد. زنبورها تخم هاي تازه را ترجيح مي دهند و تمايل كمتري به پارازيت تخمهاي نارنجي شده دارند.

10) ميله هاي باريك: براي جمع آوري لاروهاي تفريخ شده سيتوتروگا كه از سيني هاي آلوده سازي آويزان شده اند.

11) دماسنج و رطوبت سنج

 

ساختمان انسكتاريوم:

محل توليد تريكوگراما بايد داراي اتاق هاي مجزا باشد تا در طول مراحل توليد تداخل ايجاد نشود و امكان كنترل دما و رطوبت هاي متفاوت را داشته باشيم. پنجره ها و منافذ را بايد با پارچه يا مقواي مشكي پوشاند زيرا سيتوتروگا آفت انباري بوده و به تاريكي علاقه بيشتري دارد. منبع نوري اتاق پارازيت را نيز بايد خودمان تامين نماييم. تمام اتاق ها و سالن ها بايد هواكش داشته باشد تا بتوان تهويه مناسبي اعمال نمود. بهترين سيستم گرمايش شوفاژ است. درصورت استفاده از بخاري گازي يا نفتي بايد دقت كرد كه هيچگونه گازي از آنها متصاعد نشود. براي خنك كردن نيز از كولر گازي (در مناطق مرطوب) و يا كولر آبي (در مناطق خشك) استفاده مي شود. براي تامين رطوبت مورد نياز ميتوان از دستگاه هاي رطوبت ساز (سرد يا گرم) استفاده كرد. تجهيزات ديگر درانسكتاريوم شامل سردخانه (براي نگهداشتن تخم ها در دماي 4درجه) آزمايشگاه كوچك داراي لوپ يا بيني كولر و پتري ديش و لوله هاي آزمايش بزرگ و همچنين آون بزرگ مي شود. (داشتن يك آزمايشگاه كامل در انسكتاريوم لزومي ندارد. تنها وجود يك لوپ الزاميست.)

 

روش آلوده سازي:

قبل از انجام عمل آلوده سازي بايد اتاق را از هرگونه آلودگي و بخصوص حشرات پاك كنيم. سپس به ازاي هر متر مربع 3 تا 5 قرص فستوكسين به مدت 48 ساعت قرار دهيم و در صورت وجود لانه مورچه توسط سم سوين اتاق را شستشو دهيم. (توجه داشته باشيد كه فستوكسين بسيار سمي و براي انسان خطرناك است، بنابراين رعايت مسائل ايمني و استفاده از ماسك ضروريست.) در نهايت در صورتي كه قبلا نيز از آن مكان براي پرورش حشرات استفاده شده براي جلوگيري از شيوع كنه با سم نئورون سمپاشي مي نماييم.

براي ضدعفوني جوها به ازاي هر كيسه 50 كيلويي 1 عدد قرص فستوكسين به مدت 48 ساعت ميگذاريم و آنها را در يك اتاق در بسته و يا زير پلاستيك بدون منفذ قرار ميدهيم. پس از ضدعفوني جوها را به اندازه مشخص (بسته به سبدهاي خريداري شده معمولا 3 تا 6 كيلوگرم در هر سبد) در هر آبكش ميريزيم و با آب به خوبي ميشوييم بدين ترتيب كه آبكش حاوي جوها را داخل لگن پر از آب نموده و با دست كاملا جوها را به هم زده و شستشو ميدهيم. سپس جهت جلوگيري از جوانه زني جوها را در محلول پرمنگنات 4 در هزار به مدت 10 ثانيه غوطه ور مي كنيم. در صورتي كه آون بزرگ داشته باشيم بجاي استفاده از پرمنگنات مي توان جوها را پس از فستوكسين زدن به مدت 24 ساعت در دماي 80 درجه قرار داد.

پس از جذب رطوبت و دندانگير شدن جوها (در اثر فشردن يك دانه جو بين دو دندان جاي دندانها روي جو بماند ولي از هم نپاشد) زمان مناسب براي آلوده سازي فرا مي رسد. در اين مرحله دقت در مورد جوانه زني و كپك زدن جوها بسيار لازم است.

براي آلوده سازي در هر سيني يا آبكش به ازاي هر 3kg جو، 4 گرم تخم ميگذاريم. بايد توجه داشت كه تفريخ تخمها بلافاصله پس از آلوده سازي صورت پذيرد تا از جوانه زني يا كپك زدن جوها جلوگيري شود. به منظور تامين رطوبت اتاق آلوده سازي از رطوبت ساز استفاده مي كنيم. در صورتي كه رطوبت ساز نداشته باشيم بايد كف اتاق را مرتبا آبپاشي كرده و خيس نگه داريم.

 

پس از تفريخ، ورقه هاي تخم را جمع آوري و نابود مي كنيم. نفوذ لاروها به داخل دانه هاي جو معمولا از زمان آلوده سازي در حدود 7 الي 10 روز بسته به دما و رطوبت محيط و جوها به طول مي انجامد. در اين زمان لاروها ممكن است توسط تارهايي كه مي تنند از سيني آبكش ها خارج و آويزان شوند، در اين زمان مي توان لارو آبكشهاي پاييني را توسط ميله هاي باريك جمع آوري و به داخل آبكش ها برگرداند.

حدود 10 روز پس از آلوده سازي كه لاروها به داخل جو نفوذ كردند، شروع به هم زدن و رطوبت دهي به جوها مي كنيم. اين عمل را هر روز بايد انجام دهيم تا رطوبت و تهويه لازم در جوها تامين شود.

مرحله انتقال به داخل كاورها حدود 22 روز پس از آلوده سازي انجام مي شود. در اين زمان اولين پروانه هاي به اصطلاح پيش پرواز ظاهر شده و بلافاصله عمل انتقال كه در ادامه توضيح داده خواهد شد انجام مي گردد.

اتاق آلوده سازي در طول شبانه روز بايد تاريك باشد و بهتر است در جلوي درب هر اتاق يك زيرپايي كه مدام به محلول نئورون آغشته شده قرار گيرد.

دماي اتاق آلوده سازي حدود 27 و رطوبت بالاي 80 درصد توصيه مي شود.

براي تعيين درصد آلوده سازي مي توانيم 100 دانه جو را شكافته و تعداد دانه هاي لارو دار را بشماريم.