1-    شخم خاک موجب به سطح آوردن تخم­ ها و خشکی آنها می­ گردد. علاوه بر این حرکت حلزون­ها بر روی خاک به دشواری صورت می­ گیرد و کلوخ­ها که یکی از پناهگاه­ های این نرم­تنان است، نابود می­ شوند.
 

2-    مدفون کردن مواد گیاهی باعث کاهش مواد غذایی در دسترس حلزون­ها می­ شود و این امر به کاهش جمعیت آنها منجر می­ گردد.
 

3-    تناوب: همان­طور که اشاره گردید، برخی گیاهان مانند کلزا مطلوبیت بیشتری برای حلزون­ها دارند، بنابراین در صورت خسارت این آفات، تناوب کشت با محصولاتی که مطلوبیت زیادی برای حلزون­ها ندارند، می­ تواند از جمعیت این جانوران بکاهد.
 

4-    رعایت عمق مناسب کشت: کشت بذرها در عمق زیاد مانع دستیابی حلزون­ها به آنها می­ گردد. این روش به خصوص در مورد خاک­هایی که از درصد رس بالایی برخوردارند و یا تهیه بستر کشت بذر دشوار است، قابل توصیه می ­باشد.
 

5-    تغییر زمان کشت: تغییر زمان­بندی کاشت بذور به نحوی که بذرها پیش از خسارت حلزون­ها و راب­ها دوره حساس جوانه ­زنی را پشت­ سر بگذارند، می ­تواند تا حد زیادی مانع خسارت شدید این نرم­تنان گردد. در واقع با این روش، هم­ زمانی فعالیت زیاد جمعیت این جانوران با شروع جوانه ­زنی بذور به هم می­ خورد.
 

روش شیمیایی:
 

در این روش از آفت­کش­هایی مانند متیوکارب، تیودیکارب، سولفات آلومینیوم، سولفات آهن، سولفات مس و متالدهید اسفاده می­ شود. در ادامه آفت­کش متالدهید از نظر سمیت، چگونگی تاثیر و انواع فرمولاسیون مورد اشاره قرار می­ گیرد.
 

متالدهید
 

این حلزون کش که نام ایوپاک آن  r-2,c-4,c-6,c-8-tetramethyl-1,3,5,7-tetroxocane; 2,4,6,8-tetramethyl-1,3,5,7-tetraoxacyclo-octane می­باشد، تترامری از استالدهید است. نخستین بار در سال 1936 به بازار مصرف معرفی شد. و جزء  پرمصرف­ ترین حلزون کش­ها در طول چند دهه گذشته بوده است.
 

 

شکل -9 ساختار حلزون­ کش متالدهید
  
 چگونگی تاثیر
این حلزون­ کش دارای تاثیر تماسی گوارشی می باشد. حلزون­های مسموم شده  مقادیر زیادی مایع لزج از خود ترشح می­ کنند، خشک می­ شوند و می­ میرند. در واقع سلول­ های تولیدکننده ماده مخاطی آنها نابود می شوند . مکانیسم شیمیایی این فرآیند به این صورت است، که در داخل سلول­ها متالدهید به استالدهید تبدیل می­ شود و سلول در اثر میزان بالای الکل می­ میرد. این اثر در سه محل از سلول یعنی غشا، هسته و دستگاه گلژی بروز می یابد. بدین ترتیب خطر بروز مقاومت کاهش می یابد، زیرا احتمال بروز فرآیند کاهش حساسیت در جایگاه تاثیر بسیار کم می­ شود.
 
 

 

شکل 10-نحوه نابودی سلول­های تولیدکننده موکوس در اثر متالدهید
به محض جذب ماده سمی حلزون سعی می کند، تا از طریق تولید موکوس بیشتر فرآیند سم زدایی را پیش ببرد. اما نمی تواند اثر سمی را خنثی کند و بی تحرکی حلزون رخ می نماید. به مجرد عدم تحرک حلزون، عدم تغذیه و خشک شدن بدن اتفاق می افتد. باور غلطی در این زمینه وجود دارد، مبنی بر اینکه جذب آب توسط حلزون می تواند علایم مسمومیت را برطرف نماید. اما آزمایشاتی که توسط تریبسکوم و همکاران (1998) انجام شد، نشان داد که متالدهید غشا تولیدکننده موکوس را کاملا از بین می­ برد و به همین علت حلزون قدرت حرکت، محافظت از پوست و بازسازی  خود را از دست می ­دهد. علاوه بر این در مورد کارآیی این سم در شرایط مرطوب نیز سوءتفاهم هایی وجود دارد. چگونگی تاثیر این سم در این شرایط تحت تاثیر قرار نمی گیرد. آزمایش ها نشان دهنده عدم تاثیر آب اضافی روی بازسازی حلزون است. بدین ترتیب حلزون هایی که دز سمی این آفت­کش را دریافت کرده باشند ،امکان ندارد که زنده بمانند. در آزمایشات دمایی مشخص شده است که در دماهای پایین مانند 2 درجه سانتیگراد که حلزون قادر به فعالیت نیست، متالدهید تاثیر خود را برجای می گذارد (ملت و بوگاران، 1971).